Tag: szkoła

Największe problemy polskiej oświaty w 2026 roku

Uczeń na wózku inwalidzkim podczas lekcji w klasie szkolnej

Polska szkoła mierzy się dziś z kilkoma bardzo konkretnymi problemami: brakiem nauczycieli, niedofinansowaniem i rosnącymi trudnościami uczniów, także w obszarze zdrowia psychicznego. Do tego dochodzą różnice między regionami, nierówny dostęp do specjalistów oraz coraz większy wpływ sytuacji rodzinnej na wyniki w nauce. Widać to na co dzień w organizacji lekcji i możliwościach wsparcia uczniów. System nadal działa, ale w wielu miejscach z coraz większym trudem.

Nie chodzi przy tym o jeden problem, który dałoby się szybko rozwiązać jedną zmianą. Trudności nakładają się na siebie. Braki kadrowe zwiększają obciążenie nauczycieli. Zbyt mała liczba specjalistów utrudnia pomoc uczniom. Częste zmiany zasad utrudniają spokojne planowanie pracy, a różnice społeczne i regionalne sprawiają, że nie wszystkie dzieci dostają podobne szanse. Dlatego o stanie oświaty coraz częściej mówi się nie jako o pojedynczym kryzysie, lecz jako o sumie wielu przeciążających problemów.

Niedofinansowanie i brak nauczycieli

Jednym z najbardziej odczuwalnych problemów jest niedobór kadry. W wielu szkołach brakuje nauczycieli konkretnych przedmiotów, a także specjalistów, takich jak psychologowie, pedagodzy czy nauczyciele wspomagający. Powody są dość proste – niskie wynagrodzenia, duże obciążenie pracą i spadająca atrakcyjność zawodu sprawiają, że coraz mniej osób chce wiązać swoją przyszłość ze szkołą.

Nie jest to problem widoczny wyłącznie w jednym typie placówek. Dotyczy różnych szkół, choć w każdym miejscu wygląda trochę inaczej. W większych miastach trudniej czasem znaleźć specjalistów do konkretnych zadań, a w mniejszych miejscowościach problem częściej polega na tym, że jedna osoba uczy kilku przedmiotów albo przejmuje dodatkowe obowiązki. W praktyce część zajęć prowadzą osoby spoza specjalizacji albo łączy się klasy. To nie oznacza złej woli, ale obniża jakość nauczania i utrudnia prowadzenie lekcji w sposób uporządkowany.

Problem kadrowy nie kończy się na samych brakach etatowych. Kiedy w szkole jest za mało nauczycieli, reszta zespołu przejmuje dodatkowe godziny, zastępstwa i obowiązki organizacyjne. To oznacza większe zmęczenie, mniej czasu na przygotowanie lekcji i mniejszą przewidywalność pracy szkoły.

Do tego dochodzi kwestia utrzymania placówek. W niektórych regionach, zwłaszcza na terenach wiejskich, liczba uczniów spada, a koszty rosną. Samorządy podejmują więc decyzje o zamykaniu szkół lub przedszkoli. Z ich punktu widzenia to często decyzje finansowe i organizacyjne, ale dla rodzin oznacza to konkretne problemy: dłuższe dojazdy, mniej lokalnych placówek i słabszy dostęp do edukacji blisko miejsca zamieszkania.

Przeciążenie uczniów i nauczycieli

Drugim dużym problemem jest nadmiar obowiązków. Programy nauczania są rozbudowane, a system egzaminów sprawia, że szkoła często koncentruje się na wynikach testów. W efekcie uczniowie poświęcają dużo czasu na sprawdziany, kartkówki, przygotowanie do egzaminów i odtwarzanie wiedzy, zamiast rozwijać umiejętności, które naprawdę przydają się w dalszej nauce i codziennym życiu.

Nie chodzi tylko o to, że uczniowie mają dużo zajęć. Problem dotyczy też tego, jak ta nauka jest ułożona. Kiedy w krótkim czasie trzeba zrealizować bardzo dużo materiału, trudniej o spokojne tłumaczenie, wracanie do trudniejszych tematów czy dostosowanie pracy do możliwości klasy. Dla części uczniów oznacza to ciągłe nadrabianie, a dla innych naukę nastawioną głównie na zaliczenie kolejnego etapu.

Nauczyciele również odczuwają to obciążenie. Oprócz prowadzenia zajęć muszą wypełniać wiele obowiązków formalnych, przygotowywać dokumentację, uczestniczyć w spotkaniach i reagować na bieżące problemy wychowawcze. Problem nie dotyczy tylko liczby godzin, ale też tego, jak szkoła jest zorganizowana. Im więcej pracy administracyjnej i doraźnych działań, tym mniej czasu zostaje na to, co najważniejsze: pracę z uczniem i porządne przygotowanie zajęć.

W praktyce prowadzi to do sytuacji, w której zarówno uczniowie, jak i nauczyciele działają w stałym pośpiechu. Szkoła funkcjonuje, ale często nie ma przestrzeni na spokojną pracę, budowanie relacji czy rozwijanie zainteresowań. To osłabia jakość edukacji, nawet jeśli formalnie wszystkie obowiązki są wykonywane.

Zdrowie psychiczne uczniów

W ostatnich latach coraz częściej mówi się o problemach psychicznych dzieci i młodzieży. W szkołach widać to bardzo wyraźnie: rośnie liczba uczniów, którzy zmagają się z przeciążeniem, lękiem, obniżonym nastrojem, problemami z koncentracją czy trudnościami w relacjach. Szkoła widzi te sytuacje, ale nie zawsze ma odpowiednie warunki, by na nie skutecznie reagować.

W wielu przypadkach nauczyciele i wychowawcy starają się pomagać najlepiej, jak potrafią, ale wsparcie systemowe jest ograniczone. W części szkół brakuje psychologów lub pedagogów, a tam, gdzie są, liczba potrzebujących uczniów bywa zbyt duża. Oznacza to, że pomoc nie zawsze przychodzi szybko, a nauczyciele zostają z problemami, do których nie byli w pełni przygotowani.

Trzeba też pamiętać, że szkoła nie odpowiada za wszystko. Problemy psychiczne dzieci i młodzieży mają różne przyczyny i nie powstają wyłącznie w edukacji. Szkoła jest jednak miejscem, w którym te trudności często stają się widoczne jako pierwsze. Dlatego potrzebuje lepszego zaplecza, większej liczby specjalistów i jasnych zasad wsparcia, aby nie ograniczać się tylko do reagowania w najtrudniejszych momentach.

Nierówności i rola rodziny

Coraz wyraźniej widać też, że wyniki uczniów są powiązane z sytuacją rodzinną. Dzieci, których rodzice mają więcej czasu, środków i możliwości, częściej korzystają z dodatkowych zajęć, korepetycji czy spokojnych warunków do nauki. To daje im przewagę już na starcie.

Nie oznacza to, że szkoła nie ma znaczenia. Wciąż może pomagać i wyrównywać szanse, jednak jej wpływ nie zawsze jest na tyle silny, aby zniwelować wszystkie różnice. W praktyce oznacza to, że część uczniów przychodzi do szkoły z większym wsparciem, a część z dużo mniejszym. Jeśli system nie daje im dodatkowej pomocy, te różnice z czasem mogą się pogłębiać.

Dobrym przykładem jest codzienna organizacja nauki. Jedno dziecko po lekcjach może liczyć na pomoc rodzica, własny pokój, dostęp do komputera i zajęcia dodatkowe. Inne wraca do domu, w którym nikt nie ma czasu, siły albo możliwości, by wesprzeć je w odrabianiu lekcji. Szkoła powinna te różnice zauważać i próbować je zmniejszać, ale dziś nie zawsze ma do tego odpowiednie narzędzia.

Reformy i brak ciągłości

Zmiany w edukacji pojawiają się regularnie, ale często są wprowadzane szybko i bez pełnego przygotowania. Nauczyciele, dyrektorzy i rodzice muszą dostosowywać się do nowych zasad, co utrudnia spokojne planowanie pracy i budowanie poczucia stabilności.

Brak strategii w tym kontekście oznacza, że kolejne decyzje nie zawsze tworzą jeden, długofalowy kierunek. Część zmian jest potrzebna, ale problem zaczyna się wtedy, gdy jest ich dużo, następują po sobie szybko i nie dają szkołom czasu na dobre wdrożenie.

To ważne także z punktu widzenia rodziców i uczniów. Gdy zasady często się zmieniają, trudniej zrozumieć, czego szkoła oczekuje, jak planować naukę i czego spodziewać się w kolejnych latach. Nawet dobra zmiana może budzić opór, jeśli jest wprowadzana w pośpiechu i bez czytelnego wyjaśnienia.

Relacje między szkołą a rodzicami

Relacje między szkołą a rodzicami są dziś bardziej wymagające niż dawniej. Rodzice chcą mieć wpływ na edukację swoich dzieci i oczekują konkretnych efektów. Z drugiej strony nauczyciele potrzebują zaufania, współpracy i jasnych zasad kontaktu.

Sama aktywność rodziców nie jest problemem. Trudność pojawia się wtedy, gdy obie strony oczekują czegoś innego i nie mają wspólnego rozumienia swojej roli. Jedni oczekują od szkoły pełnego rozwiązania problemu, drudzy liczą na większe wsparcie domu. Gdy brakuje porozumienia, napięcie przenosi się na codzienne funkcjonowanie klasy i szkoły.

Dobrze działająca współpraca wymaga jasnych granic, wzajemnego szacunku i prostych zasad komunikacji. Bez tego nawet drobne problemy szybko urastają do większych konfliktów.

Edukacja włączająca

W szkołach uczy się coraz więcej dzieci o różnych potrzebach edukacyjnych, rozwojowych i zdrowotnych. Sama idea wspólnej nauki jest ważna i potrzebna, ale jej realizacja wymaga odpowiednich warunków.

Największym problemem jest brak specjalistów i zbyt mało czasu dla uczniów, którzy potrzebują więcej uwagi. W dużych klasach trudno prowadzić zajęcia tak, aby każdy uczeń otrzymał odpowiednie wsparcie. Nauczyciel często musi równocześnie realizować program, pilnować tempa pracy całej grupy i reagować na bardzo różne potrzeby dzieci.

W efekcie edukacja włączająca bywa oceniana nie przez pryzmat swoich założeń, lecz przez codzienne trudności organizacyjne. To nie musi oznaczać, że sam kierunek jest zły. Bardziej pokazuje, że bez ludzi, czasu i zaplecza nawet dobre rozwiązania trudno wprowadzić w życie.

Szkoła a współczesny świat

Szkoła zmienia się wolniej niż otoczenie, przez co nie zawsze nadąża za tym, jak uczą się i funkcjonują uczniowie. Młodzi ludzie żyją dziś w świecie cyfrowym, szybko przetwarzają informacje i częściej uczą się na wiele sposobów jednocześnie. Tymczasem szkoła nadal w dużej mierze opiera się na tradycyjnych metodach, które nie zawsze odpowiadają współczesnym potrzebom.

Widać to także w przygotowaniu do dorosłego życia. Edukacja wciąż mocno koncentruje się na wiedzy teoretycznej, a zbyt mało miejsca poświęca kompetencjom praktycznym, społecznym i organizacyjnym. Nie chodzi o to, by szkoła rezygnowała z wiedzy, ale by lepiej łączyła ją z umiejętnościami potrzebnymi poza klasą.

Różnice regionalne

Warunki nauki w Polsce nie są jednakowe. W dużych miastach uczniowie zwykle mają lepszy dostęp do zajęć dodatkowych, nowoczesnej infrastruktury, specjalistów czy szerszej oferty edukacyjnej. W mniejszych miejscowościach możliwości są często bardziej ograniczone, a szkoły muszą działać przy mniejszych zasobach.

To sprawia, że miejsce zamieszkania naprawdę wpływa na szanse dziecka w szkole. Dwie osoby o podobnych możliwościach mogą otrzymać zupełnie inne wsparcie tylko dlatego, że mieszkają w innych częściach kraju. Tego typu różnice nie zawsze są widoczne od razu, ale z czasem mają duży wpływ na dalszą drogę edukacyjną.

Co można zmienić

Poprawa sytuacji wymaga kilku równoległych działań. Potrzebne są większe pieniądze i lepsza organizacja pracy. Sama zmiana programów albo kolejna korekta przepisów nie wystarczy, jeśli szkoły nadal będą działać przy niedoborach kadrowych i z ograniczonym wsparciem.

Potrzebne jest też wzmocnienie roli nauczyciela – zarówno w wynagrodzeniach, jak i warunkach pracy. Chodzi nie tylko o płace, ale również o odbudowanie przewidywalności zawodu, ograniczenie nadmiaru obowiązków formalnych i stworzenie warunków, w których nauczyciel może skupić się na nauczaniu.

Równie ważna jest lepsza pomoc psychologiczna dla uczniów, większa obecność specjalistów w szkołach oraz realne warunki do prowadzenia edukacji włączającej. Bez tego część najważniejszych problemów będzie wracała niezależnie od kolejnych zmian programowych.

Potrzebna jest także większa stabilność. Szkoła nie może skutecznie działać, jeśli stale pracuje w trybie dostosowywania się do kolejnych zmian. Edukacja wymaga czasu, przewidywalności i spokojnego wdrażania nowych rozwiązań.

Podsumowanie

Polska oświata nie stoi w miejscu, ale zmaga się z wieloma trudnościami jednocześnie. Braki kadrowe, przeciążenie, nierówności i częste zmiany sprawiają, że szkoła działa coraz trudniej. To nie jest problem jednej grupy ani jednej decyzji. To splot wielu słabości, które z roku na rok są coraz bardziej widoczne.

Jednocześnie w systemie nadal pracuje wiele zaangażowanych osób, które starają się utrzymać jego jakość mimo trudnych warunków. To pokazuje, że potencjał wciąż istnieje, ale nie da się go bez końca opierać wyłącznie na dobrej woli i wysiłku pojedynczych ludzi.

Bez pieniędzy, nauczycieli i stabilnych zasad szkoła nie będzie działać lepiej.

Źródła

Wyprawka szkolna 2026/2027. Jak państwo wspiera uczniów z niepełnosprawnościami w dostępie do edukacji

Uczeń z niepełnosprawnością ruchową w klasie szkolnej podczas zajęć.

Wsparcie edukacyjne dzieci i młodzieży z niepełnosprawnościami od lat pozostaje jednym z kluczowych wyzwań polskiego systemu oświaty. Koszty związane z edukacją – zwłaszcza w przypadku uczniów wymagających specjalnych metod nauczania, dostosowanych materiałów czy alternatywnych form przekazu treści – są dla wielu rodzin znacznym obciążeniem finansowym. Właśnie w tym kontekście szczególnego znaczenia nabiera rządowy program „Wyprawka szkolna”, który w roku szkolnym 2026/2027 będzie kontynuowany jako element długofalowej polityki wsparcia uczniów z niepełnosprawnościami.

Program „Wyprawka szkolna” nie jest nowością w polskim porządku prawnym, jednak jego kolejne edycje pokazują, że państwo dostrzega potrzebę systemowego i stabilnego wsparcia dla tej grupy uczniów. W latach 2026–2028 program ma zapewnić dofinansowanie zakupu podręczników, materiałów edukacyjnych oraz materiałów ćwiczeniowych dla dzieci i młodzieży posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego. Dla wielu rodzin jest to realna pomoc, która pozwala ograniczyć nierówności edukacyjne już na starcie roku szkolnego.

Edukacja a niepełnosprawność – realne bariery finansowe

Rodzice dzieci z niepełnosprawnościami wielokrotnie wskazują, że standardowe koszty szkolne to tylko część wydatków, jakie ponoszą w związku z edukacją swoich dzieci. Oprócz podręczników często konieczne jest nabycie specjalistycznych materiałów dydaktycznych, książek dostosowanych do percepcji wzrokowej lub słuchowej, a także pomocy wspierających rozwój poznawczy i komunikacyjny. W przypadku uczniów z niepełnosprawnością intelektualną, spektrum autyzmu czy niepełnosprawnością ruchową materiały te niejednokrotnie są droższe i trudniej dostępne niż standardowe podręczniki szkolne.

Program „Wyprawka szkolna” odpowiada na te potrzeby, umożliwiając częściowe zrekompensowanie wydatków ponoszonych przez rodziny. Co istotne, pomoc ta nie jest uzależniona od kryterium dochodowego, lecz od posiadania odpowiedniego orzeczenia. Dzięki temu wsparcie trafia do uczniów, którzy rzeczywiście go potrzebują, niezależnie od sytuacji materialnej rodziny.

Kto może skorzystać z programu w roku szkolnym 2026/2027

W edycji programu obejmującej rok szkolny 2026/2027 wsparcie przewidziane jest dla uczniów z różnymi rodzajami niepełnosprawności. Dotyczy to między innymi dzieci i młodzieży z niepełnosprawnością wzrokową, słuchową, ruchową (w tym z afazją), niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim, umiarkowanym lub znacznym, a także uczniów ze spektrum autyzmu, w tym z zespołem Aspergera. Program uwzględnia również potrzeby uczniów z niepełnosprawnościami sprzężonymi, u których występuje więcej niż jedno ograniczenie funkcjonalne.

Warto podkreślić, że z dofinansowania mogą skorzystać uczniowie uczęszczający zarówno do szkół ogólnodostępnych, jak i do szkół specjalnych, integracyjnych czy branżowych. Oznacza to, że „Wyprawka szkolna” wpisuje się w ideę edukacji włączającej, wspierając różnorodne ścieżki kształcenia i dostosowując pomoc do realnych potrzeb ucznia.

Znaczenie programu dla równego dostępu do nauki

Zapewnienie równego dostępu do edukacji to nie tylko kwestia konstytucyjnych zapisów, ale przede wszystkim praktycznych rozwiązań, które pozwalają uczniom z niepełnosprawnościami w pełni uczestniczyć w procesie nauczania. Program „Wyprawka szkolna” stanowi jeden z takich instrumentów – realnie wpływając na możliwość korzystania z odpowiednich materiałów dydaktycznych od pierwszych dni roku szkolnego.

Dla wielu dzieci oznacza to lepsze przygotowanie do zajęć, większą samodzielność w nauce oraz poczucie równości wobec rówieśników. Z perspektywy rodziców i opiekunów program zmniejsza presję finansową i pozwala skupić się na wspieraniu rozwoju dziecka, a nie wyłącznie na organizowaniu środków na zakup niezbędnych materiałów.

Jak i gdzie składać wnioski o dofinansowanie

Jednym z kluczowych elementów programu „Wyprawka szkolna” jest stosunkowo prosty mechanizm ubiegania się o wsparcie. W roku szkolnym 2026/2027 procedura składania wniosków opiera się na sprawdzonych rozwiązaniach znanych z poprzednich edycji programu. Wniosek o dofinansowanie składa rodzic, opiekun prawny lub pełnoletni uczeń – zazwyczaj za pośrednictwem szkoły, do której uczęszcza dziecko.

Dokumenty wymagane do uzyskania pomocy obejmują przede wszystkim kopię aktualnego orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego albo orzeczenia o niepełnosprawności. W niektórych przypadkach szkoła może poprosić również o potwierdzenie zakupu podręczników lub materiałów edukacyjnych, jednak szczegółowe wymogi określane są każdorazowo przez jednostki samorządu terytorialnego realizujące program.

Warto podkreślić, że duża część formalności odbywa się po stronie szkoły oraz gminy, co ogranicza obciążenie administracyjne rodziców. Dla rodzin, które na co dzień mierzą się z wieloma dodatkowymi obowiązkami związanymi z rehabilitacją, terapią czy opieką nad dzieckiem z niepełnosprawnością, jest to rozwiązanie szczególnie istotne.

Wysokość wsparcia i jego realne znaczenie dla rodzin

Kwoty dofinansowania w ramach programu „Wyprawka szkolna” są zróżnicowane i uzależnione od rodzaju niepełnosprawności oraz etapu edukacyjnego ucznia. Takie podejście pozwala lepiej dopasować wysokość pomocy do rzeczywistych potrzeb dziecka. Inne koszty ponosi bowiem uczeń szkoły podstawowej z lekką niepełnosprawnością intelektualną, a inne uczeń szkoły ponadpodstawowej z niepełnosprawnością sprzężoną.

Choć dofinansowanie nie zawsze pokrywa pełne koszty zakupu wszystkich potrzebnych materiałów, dla wielu rodzin stanowi znaczące wsparcie budżetu domowego. W praktyce oznacza to możliwość zakupu podręczników bez konieczności rezygnowania z innych wydatków związanych z terapią, rehabilitacją czy codziennym funkcjonowaniem dziecka.

Rodzice podkreślają również psychologiczny aspekt programu – świadomość, że państwo dostrzega specyficzne potrzeby uczniów z niepełnosprawnościami i oferuje realną pomoc, wzmacnia poczucie bezpieczeństwa i stabilności, szczególnie na początku roku szkolnego.

„Wyprawka szkolna” a edukacja włączająca

Program „Wyprawka szkolna” wpisuje się w szerszy kontekst zmian zachodzących w polskim systemie edukacji, w którym coraz większy nacisk kładzie się na edukację włączającą. Uczniowie z niepełnosprawnościami coraz częściej uczęszczają do szkół ogólnodostępnych, gdzie uczą się razem z rówieśnikami bez orzeczeń. Aby takie rozwiązanie było skuteczne, niezbędne jest zapewnienie odpowiednich warunków nauki – także w zakresie dostępu do materiałów dydaktycznych.

Dofinansowanie podręczników i materiałów edukacyjnych umożliwia lepsze dostosowanie procesu nauczania do indywidualnych potrzeb ucznia. Może to obejmować książki z większą czcionką, materiały uproszczone językowo, pomoce wizualne czy specjalistyczne zeszyty ćwiczeń. Dzięki temu uczeń ma większą szansę na aktywne uczestnictwo w zajęciach i osiąganie sukcesów edukacyjnych na miarę swoich możliwości.

Rola samorządów i szkół w realizacji programu

Choć program „Wyprawka szkolna” jest inicjatywą rządową, jego realizacja w dużej mierze spoczywa na samorządach lokalnych oraz szkołach. To one odpowiadają za przyjmowanie wniosków, weryfikację dokumentów oraz wypłatę środków. Od sprawności tych działań zależy, czy pomoc trafi do rodzin na czas – najlepiej jeszcze przed rozpoczęciem lub na samym początku roku szkolnego.

Dla szkół program stanowi również narzędzie wspierające współpracę z rodzicami uczniów z niepełnosprawnościami. Informowanie o możliwości uzyskania dofinansowania, pomoc w kompletowaniu dokumentów czy wyjaśnianie procedur to elementy budujące zaufanie i partnerskie relacje pomiędzy placówką a rodziną.

Dlaczego kontynuacja programu jest tak istotna

Utrzymanie programu „Wyprawka szkolna” w perspektywie wieloletniej – obejmującej lata 2026–2028 – ma ogromne znaczenie dla stabilności systemu wsparcia. Rodziny dzieci z niepełnosprawnościami często planują wydatki edukacyjne z dużym wyprzedzeniem, a przewidywalność pomocy publicznej pozwala im lepiej zarządzać domowym budżetem.

Z punktu widzenia ucznia ciągłość programu oznacza, że wsparcie nie kończy się po jednym roku szkolnym, lecz towarzyszy mu przez kolejne etapy edukacji. To szczególnie ważne w przypadku uczniów z trwałymi ograniczeniami funkcjonalnymi, dla których potrzeba dostosowanych materiałów dydaktycznych nie jest chwilowa, lecz stała.

Najważniejsze na koniec

Program „Wyprawka szkolna 2026/2027” to jeden z kluczowych instrumentów wspierających edukację uczniów z niepełnosprawnościami w Polsce. Jego znaczenie wykracza poza sam aspekt finansowy – wpływa na realne wyrównywanie szans edukacyjnych, wspiera ideę edukacji włączającej i odciąża rodziny mierzące się z dodatkowymi kosztami wynikającymi z niepełnosprawności dziecka.

Dla wielu uczniów jest to szansa na lepszy start w nowym roku szkolnym, a dla ich rodziców – sygnał, że potrzeby ich dzieci są zauważane i uwzględniane w polityce publicznej. Kontynuacja programu w kolejnych latach pokazuje, że wsparcie to nie ma charakteru jednorazowego, lecz stanowi element długofalowej strategii na rzecz równego dostępu do edukacji.

Źródła​

Pay with Paypal
Sub Total:
Total:

Wprowadź swoją nazwę użytkownika lub adres e-mail. Otrzymasz link do utworzenia nowego hasła e-mailem.

Loading
Podany numer nie będzie nigdzie widoczny i jest potrzebny wyłącznie do weryfikacji Twojego konta. Na podany numer przyjdzie SMS z kodem weryfikacyjnym. Numer należy podać bez spacji i kresek, w formie ciągłej.

Hasło musi zawierać co najmniej:

Captcha: