Tag: renta

Nowe legitymacje emeryta i rencisty. Co się zmienia i dlaczego to ważne dla seniorów oraz osób z niepełnosprawnościami

Uśmiechnięty senior trzyma smartfon z elektroniczną legitymacją emeryta-rencisty

Zmiany dotyczące legitymacji emeryta i rencisty od razu wzbudziły duże zainteresowanie wśród seniorów oraz osób z niepełnosprawnościami. Nie bez powodu – jest to dokument, z którego miliony Polek i Polaków korzystają na co dzień. Legitymacja emeryta lub rencisty nie jest wyłącznie formalnym potwierdzeniem statusu świadczeniobiorcy, lecz realnym narzędziem umożliwiającym korzystanie z ulg, zniżek i przywilejów. Okazywana jest w transporcie publicznym, aptekach, instytucjach kultury, sanatoriach oraz w urzędach i placówkach ochrony zdrowia. Każda zmiana dotycząca takiego dokumentu naturalnie rodzi pytania i obawy, zwłaszcza wśród osób starszych.

Zielona legitymacja jako symbol minionej epoki

Przez dziesięciolecia tzw. zielona legitymacja emeryta i rencisty była jednym z najbardziej rozpoznawalnych dokumentów w Polsce. Jej wygląd znały całe pokolenia seniorów, a sam dokument często miał wymiar symboliczny – potwierdzał zakończenie aktywności zawodowej i rozpoczęcie nowego etapu życia. Z czasem jednak zaczęły ujawniać się liczne wady tej formy dokumentu.

Papierowa legitymacja była podatna na zniszczenia, zalanie, rozdarcia czy wyblaknięcie danych. Pieczątki i podpisy po latach stawały się nieczytelne, co prowadziło do problemów podczas kontroli lub korzystania z ulg. Dodatkowo dokument ten nie spełniał współczesnych standardów zabezpieczeń, co z punktu widzenia państwa i instytucji publicznych stanowiło istotny problem.

Dlaczego zdecydowano się na zmiany – kontekst prawny

Wprowadzenie nowych legitymacji emeryta i rencisty nie jest wyłącznie decyzją organizacyjną Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Zmiany wynikają z obowiązujących przepisów prawa. Legitymacja emeryta i rencisty należy do trzeciej kategorii dokumentów publicznych, dla których określono minimalne wymogi zabezpieczeń przed fałszerstwem.

Podstawą prawną jest rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 1 lipca 2022 roku w sprawie minimalnych zabezpieczeń dokumentów publicznych przed fałszerstwem. Dotychczasowe zielone legitymacje nie spełniały tych standardów, co w praktyce oznaczało konieczność ich zastąpienia nowymi dokumentami. Reforma nie jest więc kaprysem administracji, lecz obowiązkiem wynikającym z przepisów.

Harmonogram zmian – ważne daty

Wprowadzenie nowych legitymacji emeryta i rencisty zostało rozłożone w czasie. Konkretne daty są szczególnie istotne, ponieważ pozwalają seniorom spokojnie zaplanować ewentualne działania i uniknąć niepotrzebnego stresu.

  • 27 stycznia 2026 roku – projekt rozporządzenia dotyczącego nowych legitymacji został wpisany do wykazu prac legislacyjnych.
  • Do 12 lipca 2026 roku – Zakład Ubezpieczeń Społecznych może jeszcze wydawać legitymacje na dotychczasowych, zielonych blankietach.
  • Po 12 lipca 2026 roku – ZUS będzie wydawał wyłącznie nowe legitymacje spełniające aktualne wymogi zabezpieczeń.
  • 14 dni po ogłoszeniu rozporządzenia w Dzienniku Ustaw – nowe przepisy wejdą w życie.

Ważne: wszystkie legitymacje wydane przed wejściem w życie nowych przepisów zachowują ważność przez cały okres, na jaki zostały przyznane. Oznacza to, że seniorzy nie tracą żadnych uprawnień i nie muszą wymieniać dokumentów natychmiast.

Jak wygląda nowa legitymacja emeryta i rencisty

Nowa legitymacja różni się od starej nie tylko kolorem, ale także formą i zastosowanymi zabezpieczeniami. Dokument zmienia kolor z zielonego na szary, co już na pierwszy rzut oka odróżnia go od dotychczasowych blankietów.

Legitymacja będzie miała format identyfikacyjny ID-1, czyli taki sam jak karta płatnicza lub dowód osobisty. Wykonana zostanie z trwałego tworzywa PCV, co znacząco zwiększa jej odporność na uszkodzenia mechaniczne i warunki atmosferyczne. Zastosowana zostanie jednostronna laminacja, stanowiąca jedno z kluczowych zabezpieczeń przed fałszerstwem.

Istotnym elementem jest także uwzględnienie potrzeb osób z niepełnosprawnością wzroku. Na odwrocie legitymacji znajdzie się oznaczenie w alfabecie Braille’a – skrót „LER”, który umożliwi rozpoznanie dokumentu dotykiem.

Zwiększy się również koszt produkcji dokumentu, który w całości pokrywa Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Wyrobienie nowej legitymacji będzie kosztować ZUS ok. 2,24 zł za sztukę (wcześniej ok. 1,05 zł), co wynika z zastosowania lepszych zabezpieczeń i trwalszych materiałów. Dla seniorów wydanie pierwszej legitymacji pozostaje bezpłatne.

Elektroniczna mLegitymacja – rozwiązanie już dostępne

Elektroniczna mLegitymacja funkcjonuje już od stycznia 2023 roku i jest dostępna w bezpłatnej aplikacji mObywatel. Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydaje ją automatycznie wszystkim emerytom i rencistom, bez konieczności składania dodatkowych wniosków.

Aby korzystać z mLegitymacji, wystarczy pobrać aplikację mObywatel na smartfon i aktywować dokument. Elektroniczna legitymacja działa równolegle z tradycyjną kartą plastikową – seniorzy nie muszą rezygnować z wersji fizycznej, jeśli nie czują się komfortowo z rozwiązaniami cyfrowymi.

Dla wielu osób starszych mLegitymacja stanowi wygodne uzupełnienie tradycyjnego dokumentu. Umożliwia szybkie potwierdzenie uprawnień, zmniejsza ryzyko zgubienia dokumentu i wpisuje się w postępującą cyfryzację usług publicznych, jednocześnie nie wykluczając osób mniej biegłych technologicznie.

Konkretne uprawnienia i ulgi dla emerytów i rencistów

Legitymacja emeryta i rencisty umożliwia korzystanie z wielu ulg, które mają realny wpływ na codzienne wydatki i jakość życia seniorów. Najczęściej wykorzystywane uprawnienia obejmują:

  • zniżki w komunikacji miejskiej – w wielu miastach nawet 50% na bilety okresowe lub przejazdy jednorazowe,
  • ulgi na przejazdy kolejowe – ustawowe i lokalne zniżki na bilety PKP,
  • zniżki na leki w aptekach, w tym leki refundowane,
  • zwolnienie z opłacania abonamentu RTV po spełnieniu określonych warunków,
  • zniżki w instytucjach kultury, takich jak teatry, muzea, kina i domy kultury,
  • preferencje przy kierowaniu do sanatoriów i ośrodków uzdrowiskowych,
  • odliczenie od podatku wydatków na leki przepisane przez lekarza – powyżej 100 zł miesięcznie.

Zakres ulg może różnić się w zależności od lokalnych regulacji, jednak legitymacja pozostaje podstawowym dokumentem potwierdzającym prawo do korzystania z tych przywilejów.

Co senior musi zrobić w praktyce

Najważniejsza informacja dla osób posiadających aktualne legitymacje brzmi: nie trzeba robić nic. Dokumenty pozostają ważne przez okres, na jaki zostały wydane.

Nowe legitymacje będą wydawane przede wszystkim nowym emerytom i rencistom. W przypadku ewentualnej wymiany starych dokumentów Zakład Ubezpieczeń Społecznych będzie informował zainteresowanych z wyprzedzeniem. Wniosek o wydanie legitymacji składa się w ZUS, na formularzu ERL.

Obawy seniorów i rola informacji

Zmiany w dokumentach zawsze rodzą obawy, szczególnie wśród osób starszych. Najczęściej dotyczą one utraty uprawnień lub konieczności skomplikowanych formalności. W tym przypadku warto jasno podkreślić: zmiana legitymacji nie wpływa na wysokość świadczeń ani na prawa nabyte.

Rzetelna informacja i spokojna komunikacja są kluczowe. Portale informacyjne, organizacje społeczne i rodziny seniorów odgrywają ogromną rolę w tłumaczeniu zmian i zapobieganiu dezinformacji.

Podsumowanie

Nowe legitymacje emeryta i rencisty to element szerszej modernizacji systemu dokumentów publicznych. Zmiany wprowadzane są stopniowo, z poszanowaniem praw nabytych i potrzeb osób starszych oraz z niepełnosprawnościami. Dzięki temu reforma ma szansę stać się realnym ułatwieniem, a nie źródłem niepokoju.

Źródła

Praca osoby z niepełnosprawnością: mity, absurdy i realne bariery

Osoba z niepełnosprawnością pracująca przy biurku.

Praca dla osoby z niepełnosprawnością w Polsce to nie szansa, lecz realne ryzyko utraty renty – powyżej 70% średniego wynagrodzenia świadczenie automatycznie maleje, premia czy nadgodziny mogą wstrzymać wypłaty na miesiące. Istnieją programy aktywizacji, dopłaty i kampanie o równości szans, ale systemowe limity dochodowe ZUS tworzą „pułapkę rentową”, blokując tych, których miał wspierać. Dlaczego ambicja karana jest niepewnością finansową?

Wprowadzenie – praca jako prawo, nie przywilej

Praca to jeden z podstawowych elementów dorosłego życia. Daje nie tylko środki do utrzymania, ale także poczucie sensu, przynależności społecznej, sprawczości i wpływu na własną przyszłość. Dla wielu osób z niepełnosprawnością praca nie jest jednak oczywistym etapem rozwoju. Staje się przestrzenią ciągłego napięcia i kompromisów – pomiędzy zdrowiem a obowiązkami, bezpieczeństwem finansowym a samodzielnością, ambicją a strachem przed utratą stabilizacji.

W oficjalnych dokumentach i deklaracjach praca osób z niepełnosprawnością przedstawiana jest jako priorytet polityki społecznej. Istnieją programy aktywizacji zawodowej, dopłaty do wynagrodzeń, refundacje kosztów dostosowania stanowiska pracy, kampanie społeczne mówiące o równości szans. Jednak codzienne doświadczenia wielu osób pokazują, że między teorią a praktyką istnieje głęboka przepaść.

Dla części osób z niepełnosprawnością praca oznacza nie szansę, lecz ryzyko – utraty renty, dodatków, leczenia, a w konsekwencji bezpieczeństwa życiowego. Ten tekst jest próbą uczciwego opisania, dlaczego tak się dzieje, jakie mity wciąż funkcjonują w debacie publicznej oraz jakie bariery realnie blokują aktywność zawodową.

Mity wokół pracy osób z niepełnosprawnością

Mit 1: „Osoby z niepełnosprawnością nie chcą pracować”

To jeden z najbardziej utrwalonych i krzywdzących mitów. Często pojawia się w komentarzach internetowych, debatach politycznych i potocznych rozmowach. Sugeruje, że brak aktywności zawodowej wynika z lenistwa lub wygody.

W rzeczywistości zdecydowana większość osób z niepełnosprawnością deklaruje chęć pracy – pod warunkiem, że będzie ona dostosowana do ich możliwości zdrowotnych i nie będzie wiązała się z utratą podstawowego zabezpieczenia socjalnego. Problemem nie jest brak motywacji, lecz brak systemu, który umożliwiałby bezpieczne łączenie pracy z niepełnosprawnością.

Wielu ludzi po prostu boi się ryzyka. Jeśli renta jest jedynym pewnym źródłem dochodu, a jej utrata może oznaczać miesiące lub lata walki o ponowne świadczenie, decyzja o podjęciu pracy przestaje być racjonalnym wyborem.

Mit 2: „Renta wystarcza do życia”

To przekonanie szczególnie oderwane od rzeczywistości. Świadczenia rentowe w Polsce rzadko pozwalają na samodzielne i godne życie. Dla wielu osób stanowią jedynie minimalne zabezpieczenie, które wystarcza na przetrwanie, ale nie na normalne funkcjonowanie.

Osoby z niepełnosprawnością często ponoszą dodatkowe, stałe koszty: leki, rehabilitację, sprzęt medyczny, prywatne wizyty lekarskie, specjalistyczny transport. Są to wydatki, których osoby pełnosprawne zazwyczaj nie uwzględniają w swoich ocenach.

Praca nie jest więc próbą „dorobienia się”, lecz sposobem na wyrównanie szans i poprawę jakości życia.

Mit 3: „Każda praca jest dobra”

W systemowych narracjach często liczy się sam fakt zatrudnienia. Nie analizuje się, czy praca jest zgodna ze stanem zdrowia, czy pozwala na regenerację, czy daje stabilność i poczucie sensu.

Osoby z niepełnosprawnością nierzadko trafiają do prac niskopłatnych, monotonnych, pozbawionych perspektyw rozwoju. Taka praca może prowadzić do pogorszenia zdrowia, wypalenia i w konsekwencji – powrotu na świadczenia. System nie bierze odpowiedzialności za te skutki.

Systemowe absurdy, które blokują aktywność

Limity dochodów – praca pod stałą kontrolą

Jednym z największych absurdów są limity dochodów dla osób pobierających rentę. Osoba pracująca musi nieustannie kontrolować swoje zarobki, by nie przekroczyć ustawowych progów.

W praktyce wygląda to często tak: pracownik otrzymuje jednorazową premię lub bierze kilka nadgodzin, po czym dowiaduje się, że jego świadczenie zostaje wstrzymane. Na nową decyzję czeka miesiącami, żyjąc bez pewności finansowej.

W efekcie system uczy ostrożności zamiast ambicji. Rozwój zawodowy staje się zagrożeniem, a nie celem.

Zatrudnienie fasadowe – praca „dla statystyki”

Część osób z niepełnosprawnością doświadcza tzw. zatrudnienia na pokaz. Formalnie są pracownikami, realnie nie mają wpływu, odpowiedzialności ani możliwości rozwoju.

Zdarza się, że stanowisko istnieje wyłącznie w dokumentach, a zakres obowiązków jest symboliczny lub sztucznie ograniczony – tak, by spełnić formalne wymogi.

Taka praca służy głównie poprawie wskaźników i uzyskaniu ulg finansowych przez pracodawcę. Dla pracownika oznacza frustrację, poczucie bycia wykorzystanym i utratę wiary w sens aktywizacji zawodowej.

Realne bariery na rynku pracy

Pracodawcy – brak wiedzy i realnego wsparcia

Wielu pracodawców obawia się zatrudniania osób z niepełnosprawnością nie z powodu złej woli, lecz niewiedzy. Warto podkreślić, że są też firmy i menedżerowie, którzy realnie chcą zatrudniać osoby z niepełnosprawnością, ale gubią się w gąszczu przepisów i niespójnych procedur. Nie znają przepisów, boją się kontroli, nie wiedzą, jak reagować na zmienny stan zdrowia pracownika.

Zamiast systemowego wsparcia otrzymują skomplikowane procedury i niejasne wytyczne. W efekcie najprostszym rozwiązaniem staje się rezygnacja z zatrudnienia.

Dostosowanie stanowiska pracy – bariera proceduralna

Choć prawo przewiduje możliwość refundacji kosztów dostosowania stanowiska pracy, procedury są długie i skomplikowane. Proces trwa miesiącami, a pracodawca musi najpierw ponieść koszty z własnej kieszeni.

Dla małych firm to często przeszkoda nie do pokonania. Dla osoby z niepełnosprawnością – utracona szansa na zatrudnienie.

Brak elastyczności czasu i form pracy

Rynek pracy nadal opiera się na sztywnym modelu ośmiogodzinnego dnia pracy. Dla wielu osób z niepełnosprawnością jest to model nieosiągalny.

Elastyczne godziny, praca zdalna, zadaniowy czas pracy czy możliwość czasowego ograniczenia obowiązków w okresach gorszego samopoczucia wciąż traktowane są jako wyjątek, a nie standard.

Aktywizacja zawodowa „na papierze”

Programy aktywizacyjne często skupiają się na statystykach, a nie na realnych potrzebach. Brakuje indywidualnej diagnozy, długofalowego wsparcia i monitorowania sytuacji po podjęciu pracy.

Osoba z niepełnosprawnością bywa przerzucana między instytucjami bez poczucia ciągłości i sensu działań.

Największa bariera: brak poczucia bezpieczeństwa

Podjęcie pracy wiąże się z realnym ryzykiem. Utrata renty, przerwy w świadczeniach, długie procedury odwoławcze – to doświadczenia wielu osób.

Brak gwarancji, że w razie pogorszenia zdrowia możliwy będzie szybki powrót do świadczeń, skutecznie zniechęca do aktywności zawodowej.

Jak mógłby wyglądać system, który naprawdę wspiera?

Rozwiązania są znane od lat: bezpieczne łączenie pracy z rentą, stopniowe wygaszanie świadczeń zamiast sztywnych progów, realna elastyczność zatrudnienia, uproszczone procedury dla pracodawców i wsparcie doradcze zamiast kontroli.

To nie są postulaty roszczeniowe. To inwestycja w samodzielność, zdrowie psychiczne i społeczną integrację.

Najważniejsze na koniec

Osoby z niepełnosprawnością nie potrzebują fikcyjnej aktywizacji ani presji. Potrzebują systemu, który nie karze za próbę normalnego życia.

Dopóki praca będzie oznaczała ryzyko utraty bezpieczeństwa, a nie szansę na rozwój, dopóty wiele osób będzie wybierać ostrożność zamiast aktywności. Zmiana wymaga nie tylko nowych przepisów, ale przede wszystkim zmiany myślenia – z kontroli na zaufanie, z pozornej pomocy na realne wsparcie.

 

Źródła

Limity dochodów i „pułapka rentowa”
https://kadry.infor.pl/kadry/ubezpieczenia/emerytury_i_renty/7500454,pulapka-rentowa-na-niepelnosprawnych-boja-sie-pracowac-zeby …​

Dorabianie do renty w 2026 – progi dochodowe ZUS
https://www.infor.pl/twoje-pieniadze/swiadczenia/7486529,dorabianie-do-emerytury-i-renty-w-2026-roku-limity-i-zasady-zus.html​

NIK o nieskutecznej aktywizacji zawodowej ON
https://www.nik.gov.pl/najnowsze-informacje-o-wynikach-kontroli/aktywizacja-zawodowa-osob-z-niepelnosprawnosciami.html​

Refundacja dostosowania stanowiska pracy (PFRON)
https://www.gov.pl/web/gov/skorzystaj-z-dofinansowania-przystosowania-stanowiska-pracy-pracownika-z-niepelnosprawnoscia​

Renta socjalna 2026 – zasady i progi
https://serwisy.gazetaprawna.pl/emerytury-i-renty/artykuly/10621774,renta-socjalna-2026-wysokosc-zasady-wniosek-zus.html​

Nowe świadczenia i waloryzacja dodatków od 1 marca 2025 roku: Co warto wiedzieć?

Zbliżenie na polskie banknoty, ilustrujące temat zmian w systemie wsparcia finansowego dla osób z niepełnosprawnościami i seniorów.

Wstęp

Od 1 marca 2025 roku w Polsce wprowadzane są pewne zmiany w systemie wsparcia finansowego dla osób z niepełnosprawnościami oraz seniorów. Pojawią się nowe świadczenia, a istniejące dodatki zostaną zwaloryzowane. Wielu oczekiwało tych zmian, choć nie brakuje głosów, że są one niewystarczające. W niniejszym artykule przedstawiamy kluczowe informacje dotyczące nowych zasad, kryteriów uprawniających do wsparcia oraz procedur składania wniosków. Dodatkowo przeanalizujemy, jak te zmiany wpłyną na sytuację finansową beneficjentów i jakie mogą być przyszłe kierunki rozwoju polityki socjalnej.

Nowe świadczenie dla rodziców i opiekunów dzieci z niepełnosprawnościami

Dla kogo?

Od 1 marca 2025 roku wprowadzono nowe świadczenie w wysokości 347 zł miesięcznie, przeznaczone dla rodziców i opiekunów prawnych dzieci uczęszczających do żłobków i przedszkoli. Program ma na celu wsparcie rodzin wychowujących dzieci z niepełnosprawnościami oraz pomoc w pokryciu kosztów związanych z opieką nad dzieckiem.

Świadczenie przysługuje rodzicom i opiekunom prawnym dzieci z orzeczeniem o umiarkowanym lub znacznym stopniu niepełnosprawności, które uczęszczają do placówek opiekuńczych. Jego celem jest ułatwienie godzenia obowiązków opiekuńczych z życiem zawodowym.

Jak złożyć wniosek?

Wnioski można składać od 1 marca do 31 sierpnia 2025 roku. Proces odbywa się elektronicznie za pośrednictwem Systemu Obsługi Wsparcia (SOW), co pozwala uniknąć konieczności wizyty w urzędzie. System oferuje intuicyjny kreator wniosków oraz możliwość przesyłania wymaganych dokumentów w formie elektronicznej.

Aby wniosek został rozpatrzony pozytywnie, należy upewnić się, że wszystkie dokumenty są kompletne i prawidłowo wypełnione. W przypadku braków formalnych ZUS może poprosić o ich uzupełnienie, co wydłuży czas oczekiwania na decyzję.

Waloryzacja dodatku pielęgnacyjnego

Nowa wysokość świadczenia

Dodatek pielęgnacyjny to świadczenie przysługujące osobom uprawnionym do emerytury lub renty, które zostały uznane za całkowicie niezdolne do pracy oraz do samodzielnej egzystencji, a także wszystkim osobom, które ukończyły 75 lat. Od 1 marca 2025 roku jego wysokość wzrasta z 330,07 zł do 348,22 zł, co oznacza podwyżkę o 18,15 zł miesięcznie.

Jak otrzymać dodatek?

Osoby, które ukończyły 75 lat, otrzymują dodatek pielęgnacyjny automatycznie i nie muszą składać wniosku. Osoby z orzeczeniem o całkowitej niezdolności do pracy oraz do samodzielnej egzystencji, które już pobierają to świadczenie, również otrzymają podwyżkę automatycznie. Nowi wnioskodawcy muszą złożyć wniosek do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ZUS) wraz z zaświadczeniem lekarskim. Decyzja powinna zostać wydana w ciągu 30 dni od złożenia kompletnego wniosku.

Różnica między dodatkiem a zasiłkiem pielęgnacyjnym

Dodatek pielęgnacyjny i zasiłek pielęgnacyjny to dwa odrębne świadczenia, choć często są mylone. Dodatek pielęgnacyjny przysługuje emerytom i rencistom oraz podlega corocznej waloryzacji. Zasiłek pielęgnacyjny jest przeznaczony dla osób z niepełnosprawnością i dzieci z orzeczeniem o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności.

Obecnie zasiłek pielęgnacyjny wynosi 215,84 zł i nie podlega corocznej waloryzacji – jego wysokość jest weryfikowana co trzy lata. Nie można pobierać obu tych świadczeń jednocześnie.

Czy zmiany są wystarczające?

Choć nowe regulacje to krok w dobrą stronę, wielu ekspertów i organizacji zwraca uwagę, że wsparcie wciąż jest niewystarczające. Wzrost cen leków o 8,4% oraz kosztów opieki domowej o 17% w 2024 roku sprawia, że podwyżka dodatku pielęgnacyjnego o 18,15 zł jest symboliczna.

Dodatkowo, procedury aplikacyjne wciąż bywają skomplikowane. System Obsługi Wsparcia (SOW) ma swoje zalety, ale bywa niestabilny, a decyzje ZUS często trwają dłużej niż deklarowane 30 dni, zwłaszcza w przypadku odwołań. Brak waloryzacji zasiłku pielęgnacyjnego także budzi kontrowersje. W przyszłości warto rozważyć mechanizm corocznej waloryzacji wszystkich świadczeń pielęgnacyjnych, co pozwoliłoby lepiej dostosować je do rosnących kosztów życia.

Podsumowanie

Od 1 marca 2025 roku wprowadzane zostają kolejne modyfikacje w systemie wsparcia dla osób z niepełnosprawnościami i seniorów. Nowe świadczenie 347 zł miesięcznie wesprze rodziców dzieci uczęszczających do placówek opiekuńczych, a waloryzacja dodatku pielęgnacyjnego przyniesie niewielką, ale istotną podwyżkę dla uprawnionych.

Niestety, skala tych podwyżek jest wręcz karygodnie niska. Wsparcie dla rodzin dzieci z niepełnosprawnościami pozostaje na poziomie, który nie pozwala na realne odciążenie ich budżetu. 347 zł miesięcznie to symboliczna kwota, nieprzystająca do kosztów opieki i terapii. Podobnie, wzrost dodatku pielęgnacyjnego o 18,15 zł miesięcznie to w praktyce groszowa zmiana, która nie nadąża za rzeczywistością ekonomiczną. Rząd nie popisał się w tej kwestii, a beneficjenci tych świadczeń nadal pozostają w trudnej sytuacji finansowej.

Źródła:

 

Pay with Paypal
Sub Total:
Total:

Wprowadź swoją nazwę użytkownika lub adres e-mail. Otrzymasz link do utworzenia nowego hasła e-mailem.

Loading

Hasło musi zawierać co najmniej:

Captcha: