Tag: disability

Dlaczego setki tysięcy gotowych do pracy osób z niepełnosprawnością wciąż stoją przed drzwiami firm

Rozmowa osoby poruszającej się na wózku z doradcą zawodowym.

Wyobraźmy sobie sytuację: firma szuka pracowników, rekrutacja trwa od miesięcy, a zespół pracuje na granicy obciążenia. Jednocześnie za ścianą, dosłownie kilka kroków dalej, czekają osoby z niepełnosprawnościami, które mają kwalifikacje, chęci i gotowość do działania. Dlaczego te dwie strony tak rzadko się spotykają? Ten reportaż z elementami analizy i felietonu jest dla osób z niepełnosprawnościami oraz ich bliskich, by pokazać mechanizmy, które wciąż blokują prawdziwą równość na rynku pracy.

Skala zjawiska – ile osób naprawdę czeka na możliwość pracy

Według informacji przedstawionych w artykule na Forsal główny problem polega na tym, że mimo ogromnego potencjału ludzi z niepełnosprawnościami, znaczna część z nich nadal pozostaje poza rynkiem pracy. Źródło podkreśla, że setki tysięcy osób posiadają kompetencje i determinację, ale nie mogą ich wykorzystać, ponieważ napotykają na bariery instytucjonalne i mentalne. To prowadzi do sytuacji, w której osoby gotowe do pracy pozostają wciąż „pod drzwiami” rekrutacji.

Artykuł zwraca uwagę na wyraźny paradoks: w Polsce brakuje rąk do pracy, a jednocześnie istnieje ogromna grupa ludzi, którzy mogliby te luki wypełnić, gdyby jedynie dano im realną szansę. To nie jest problem jednostkowy, lecz systemowy. Autor podkreśla, że współczesny rynek pracy wciąż nie nadąża za potrzebami pracowników z niepełnosprawnością, choć sam wielokrotnie deklaruje otwartość i inkluzywność.

Z uzupełniających informacji dostępnych publicznie wynika, że najnowsze statystyki (2023–2024) wskazują na wzrost aktywności zawodowej osób z niepełnosprawnościami, jednak różnica między ich poziomem zatrudnienia a zatrudnieniem wśród osób pełnosprawnych nadal pozostaje znacząca. Dane te uzupełniają perspektywę Forsal, choć to własny wkład informacyjny (oznaczam go jako dodatek).

W praktyce oznacza to, że mimo deklaracji otwartości i dostępnych narzędzi wspierających zatrudnienie, realna dostępność pracy dla tych osób jest mocno ograniczona. To sytuacja, która wymaga nie tylko uwagi, lecz także działania po stronie pracodawców, instytucji i całego społeczeństwa.

Bariery, które blokują gotowych pracowników – co ujawnia rzeczywistość

Z artykułu Forsal wynika jasno: to nie brak chęci czy kompetencji ogranicza osoby z niepełnosprawnością. To bariery, które w praktyce są zupełnie niezależne od nich.

Najważniejsze przeszkody opisane w źródle to:

  • Niedostateczne przystosowanie miejsc pracy
    Choć technologia i wiedza pozwalają na pełne dostosowanie stanowisk, wiele firm nie dokonuje takich zmian. Część przedsiębiorców uważa, że to zbyt kosztowne lub skomplikowane, mimo dostępnych dofinansowań.

  • Brak elastyczności i zrozumienia
    Artykuł podkreśla, że często firmy nie potrafią dostrzec potencjału pracownika, który potrzebuje innej organizacji zadań, pracy w mniejszym wymiarze lub w zmienionym zakresie obowiązków. Ta nieelastyczność nie wynika ze złej woli, ale raczej z braku wiedzy i praktyki.

  • Myślenie przez pryzmat stereotypów
    Forsal mocno akcentuje, że wiele osób decyzyjnych nadal patrzy na niepełnosprawność głównie przez pryzmat ograniczeń, a nie możliwości. W efekcie osoby realnie kompetentne są pomijane już na etapie rekrutacji.

  • Zbyt mała świadomość dostępnych form wsparcia
    Jak wynika z artykułu, wielu pracodawców nawet nie wie, jakie wsparcie mogliby otrzymać w ramach zatrudnienia osoby z niepełnosprawnością. Brakuje wiedzy o dopłatach, szkoleniach czy formach współpracy z organizacjami pozarządowymi.

Te bariery nie dotyczą jednej branży. Mają charakter ogólnospołeczny. Forsal opisuje je nie jako defekty systemu, ale jako efekt braku praktycznego doświadczenia pracodawców oraz niedostatecznej edukacji publicznej.

Reportaż – trzy historie, które tłumaczą więcej niż dane

Artykuł Forsal opiera się na realnych przykładach ludzi, których doświadczenia pokazują siłę, wytrwałość i gotowość do działania.

Historia Grzegorza

Po poważnej chorobie wszedł w proces rehabilitacji, a później – mozolnego powrotu do aktywności zawodowej. W artykule pojawia się jako przykład osoby, która mimo trudności z powodzeniem odnalazła się na rynku pracy. Grzegorz podkreśla, że kluczowe było wsparcie otoczenia oraz indywidualne dopasowanie zadań. Znalazł nie tylko zatrudnienie, ale także poczucie sprawczości.

Historia Patrycji i jej siostry

To opowieść o dwóch kobietach, które zaczynały od pracy przy produkcji gier planszowych, a potem, poprzez stopniowe zdobywanie nowych umiejętności, znalazły stabilną pracę w branży florystycznej. Artykuł przedstawia ich historię jako dowód na to, że przy niewielkim wsparciu i zrozumieniu ze strony miejsc pracy, osoby z niepełnosprawnością mogą rozwijać się zawodowo w pełni i w zgodzie z własnymi możliwościami.

Historia Daniela

To przykład człowieka, który po wypadku przez lata pozostawał poza rynkiem pracy. Dopiero odpowiednie wsparcie i indywidualne podejście otworzyło mu drogę powrotu. Jego historia pokazuje, że chęci i kompetencje to jedno, ale wsparcie systemowe i ludzkie podejście to druga, równie ważna część tej układanki.

Historie te nie są wyjątkami – są reprezentatywne dla setek osób opisanych w podobnych publikacjach i raportach. Artykuł Forsal wskazuje, że problemem nie jest brak motywacji, lecz brak szans.

Analiza ekspercka – co działa, a co musi się zmienić

W analizie opartej na źródle Forsal widać wyraźnie: kluczowe jest indywidualne dopasowanie stanowiska pracy, często określane jako „job crafting”. Oznacza to projektowanie obowiązków nie wokół sztywnych schematów, lecz wokół kompetencji i możliwości pracownika. Forsal przedstawia to jako jeden z najbardziej efektywnych sposobów na realne włączenie osób z niepełnosprawnościami.

Artykuł wyraźnie wskazuje również, że:

  • Potrzebna jest większa edukacja pracodawców.

  • Wsparcie finansowe istnieje, ale musi być lepiej komunikowane.

  • Zmiana mentalna jest najtrudniejsza, ale też najważniejsza.

Z własnego uzupełnienia dodam, że najnowsze rekomendacje instytucji rynku pracy zwracają uwagę także na znaczenie mentoringu i wsparcia psychologicznego podczas wchodzenia lub powrotu do zawodu. W szczególności dotyczy to osób, które przez dłuższy czas pozostawały poza rynkiem pracy. (To informacja uzupełniająca, niepochodząca ze źródła Forsal.)

Felieton – refleksje z dystansu

Warto postawić pytanie: co o nas mówi fakt, że tylu ludzi o dużych kompetencjach i motywacji wciąż stoi „pod drzwiami” rynku pracy?

Po pierwsze – pokazuje to, że społeczeństwo nadal zbyt często ocenia przez pryzmat ograniczeń zamiast możliwości. Nie z braku dobrej woli, ale z przyzwyczajenia do schematów. Niepełnosprawność wciąż kojarzona bywa z brakiem zdolności, a nie z różnorodnością potrzeb.

Po drugie – nasz rynek pracy uczy się inkluzywności powoli. Historia każdej osoby z niepełnosprawnością, która znalazła zatrudnienie dzięki wsparciu, nie powinna być wyjątkowa. Powinna być normą.

Po trzecie – nie włączenie osób z niepełnosprawnością w rynek pracy to nie tylko problem tych osób. To problem gospodarki, która traci setki tysięcy potencjalnych profesjonalistów. Forsal pokazuje to bardzo wyraźnie.

To felieton, ale bez przesadnych emocji: jeśli wciąż mówimy o „ostatnich szansach” lub „wyjątkowych” historiach sukcesu, oznacza to, że system wciąż nie działa tak, jak powinien.

Co można zrobić już teraz – praktyczne wskazówki

Dla osób z niepełnosprawnościami:

  • Korzystaj z organizacji oferujących doradztwo i szkolenia.

  • Szukaj miejsc pracy oferujących elastyczne formy zatrudnienia.

  • Pytaj o „job crafting” – dopasowanie zadań do Twoich możliwości.

  • Korzystaj z dostępnych form wsparcia finansowego i psychologicznego.

Dla bliskich:

  • Pomagaj w nawigacji po systemie – nie jest intuicyjny.

  • Wspieraj w procesie rekrutacji i przygotowania dokumentów.

  • Bądź partnerem w ustalaniu realistycznych celów zawodowych.

Dla pracodawców:

  • Sprawdź, jakie są dostępne dopłaty i narzędzia wsparcia – to nie jest skomplikowane.

  • Dopasuj obowiązki do kompetencji pracownika, a nie odwrotnie.

  • Zapewnij wsparcie startowe – onboarding ma kluczowe znaczenie.

  • Traktuj pracownika z niepełnosprawnością jak każdego innego pracownika.

Podsumowanie – najważniejsze wnioski

  • Na rynku pracy istnieje ogromna grupa osób z niepełnosprawnością gotowych do pracy.

  • Bariery mają charakter głównie systemowy i mentalny, nie kompetencyjny.

  • Historie przedstawione w artykule Forsal pokazują, że przy odpowiednim dopasowaniu ludzie ci odnoszą sukcesy.

  • Pracodawcy potrzebują wiedzy, wsparcia i odwagi, aby otworzyć drzwi naprawdę szeroko.

  • Inkluzywność to proces – wymaga działania, a nie deklaracji.

FAQ

Czy muszę ujawniać swoją niepełnosprawność podczas rekrutacji?

Nie ma takiego obowiązku. Możesz to zrobić, jeśli potrzebujesz dostosowania stanowiska.

Czy pracodawca ma obowiązek dostosować miejsce pracy?

Tak, ale dopasowanie zależy od charakteru pracy i możliwości technicznych. Wielu pracodawców może uzyskać na to dofinansowanie.

Czy praca zdalna jest możliwa dla osób z niepełnosprawnością?

Tak, a w wielu przypadkach jest to jedna z najlepszych form zatrudnienia – elastyczna i dostosowana do potrzeb.

Co jeśli boję się powrotu na rynek pracy po latach przerwy?

Warto zacząć od organizacji oferujących wsparcie doradcze i psychologiczne oraz stopniowego powrotu, np. poprzez wolontariat lub staż.

Źródła

  • Artykuł Forsal: „Setki tysięcy osób z niepełnosprawnościami mimo kompetencji i gotowości do działania wciąż stoją pod drzwiami firm” – na jego podstawie przygotowano większość treści artykułu.

  • Uzupełniające informacje statystyczne (2023–2024): dane publiczne – wykorzystane jako kontekst, nie jako podstawa analizy.

Samotność w blasku fleszy: rodzice dzieci z niepełnosprawnościami wobec publicznego osądu

Pluszowy miś siedzący na parapecie w miękkim świetle dziennym – symbol tęsknoty, dzieciństwa i nadziei.

Gdy Talia Oatway – była partnerka Aarona Chalmersa, znanego z programu Geordie Shore – opublikowała emocjonalny wpis o samotnym rodzicielstwie ich chorego syna, internet zapłonął. Jedni ją wspierali, inni oceniali. Ta historia, choć toczy się w blasku reflektorów, jest w gruncie rzeczy o czymś znacznie większym – o codzienności tysięcy rodziców dzieci z niepełnosprawnościami, którzy bez fleszy walczą o przetrwanie i odrobinę zrozumienia.

Kiedy prywatne staje się publiczne – historia Aarona i Talii

Aaron Chalmers, gwiazda reality show Geordie Shore, i jego była partnerka Talia Oatway powitali na świecie syna Oakleya w 2022 roku. Chłopiec urodził się z poważnymi problemami zdrowotnymi, wymagającymi częstych pobytów w szpitalu. Według doniesień mediów, w tym The Sun i Mirror, od pierwszych dni życia dziecka rodzina mierzyła się z trudnościami, o których większość ludzi nie mówi głośno – lękiem, zmęczeniem, poczuciem winy.

Z czasem między rodzicami pojawił się dystans. Talia w jednym z postów napisała, że wychowuje Oakleya samotnie, podczas gdy Aaron skupia się na swojej karierze. Publiczne zarzuty wywołały lawinę komentarzy. Internet, jak zawsze, był gotowy do oceny. Część komentujących zarzucała Aaronowi brak empatii, inni oskarżali Talię o szukanie rozgłosu.

W maju 2023 roku Aaron opublikował, a następnie usunął film, w którym bronił swojego zaangażowania jako ojciec. W wywiadach mówił, że „sytuacja jest trudna i delikatna”. Choć szczegóły pozostają ich prywatną sprawą, to, co wydarzyło się wokół tej historii, stało się symbolem szerszego zjawiska – gdy życie rodziców dzieci z niepełnosprawnościami staje się publicznym spektaklem, a zamiast wsparcia pojawia się ocena.

Życie rodziców dzieci z niepełnosprawnościami – między siłą a wyczerpaniem

Rodzicielstwo zawsze jest wyzwaniem, ale opieka nad dzieckiem z niepełnosprawnością wymaga czegoś więcej niż miłości. To nieustanna gotowość, czuwanie, logistyka, walka z biurokracją i systemem, który często nie nadąża za rzeczywistością. Talia Oatway pisała, że „żyje z dnia na dzień”, starając się nie myśleć o tym, jak długo jeszcze wystarczy jej sił.

Dla wielu rodziców takie słowa brzmią znajomo. Poranki zaczynają się od leków i ćwiczeń, popołudnia od wizyt lekarskich, a wieczory od przeglądania forów, by znaleźć nową terapię lub grupę wsparcia. Odpoczynek staje się luksusem, a czas dla siebie – mitem.

Wyobraźmy sobie Annę, matkę ośmioletniego chłopca z mózgowym porażeniem dziecięcym. Pracowała w księgowości, ale zrezygnowała z pracy, gdy liczba rehabilitacji zaczęła przekraczać cztery tygodniowo. „Kiedy mówią mi, że jestem bohaterką, chce mi się śmiać. Nie jestem bohaterką. Po prostu nie mam wyjścia” – mówi. Jej historia mogłaby być historią Talii, matki Oakleya, albo setek innych rodziców.

Samotność w takich sytuacjach jest nie tylko emocjonalna, lecz także systemowa. Wsparcie opiekunów bywa ograniczone, a dostęp do terapii – trudny. W Wielkiej Brytanii rodzice mogą ubiegać się o carer’s allowance (zasiłek opiekuńczy), jednak jego wysokość rzadko pokrywa realne koszty życia. W Polsce – mimo licznych kampanii społecznych – sytuacja jest jeszcze bardziej złożona.

Między współczuciem a oceną – społeczne spojrzenie na rodziców w trudnej sytuacji

Kiedy w sieci pojawiła się informacja o problemach Aarona i Talii, wielu użytkowników natychmiast wydało wyrok. Współczucie mieszało się z krytyką, a każda emocja stawała się argumentem. To typowy schemat – im bardziej prywatna historia, tym większe prawo do oceny rości sobie opinia publiczna.

Społeczeństwo ma tendencję do dzielenia rodziców na „tych silnych” i „tych, którzy nie dają rady”. Tymczasem prawda jest bardziej skomplikowana. Każdy ma prawo do załamania, złości, czy bezsilności. Nie ma jednej recepty na „dobrego rodzica dziecka z niepełnosprawnością”. A jednak w oczach innych – zwłaszcza w mediach – często pojawia się oczekiwanie heroizmu.

Ten medialny mit heroicznego rodzica prowadzi do niebezpiecznego zjawiska – braku miejsca na słabość. W efekcie wielu opiekunów zamyka się w sobie, bo boi się, że przyznanie się do zmęczenia zostanie odebrane jako brak miłości.

Felietonowa refleksja narzuca się sama: może zamiast oceniać, warto po prostu posłuchać? Nie szukać winnych, lecz zrozumieć, jak system, media i presja społeczna wpływają na tych, którzy i tak dźwigają zbyt wiele.

System wsparcia – Wielka Brytania vs Polska

W Wielkiej Brytanii system wsparcia rodzin dzieci z niepełnosprawnościami opiera się na kilku filarach. Najważniejsze to Carer’s Allowance (zasiłek dla opiekuna), Disability Living Allowance dla dziecka oraz dostęp do opieki przez NHS. Formalnie każdy rodzic może uzyskać także pomoc psychologiczną i wsparcie w zatrudnieniu.

Problem polega na tym, że – jak przyznają sami rodzice w brytyjskich raportach – system ten jest przeciążony, a uzyskanie wsparcia wymaga miesięcy czekania. Wiele rodzin korzysta więc z pomocy organizacji pozarządowych i lokalnych fundacji, które oferują doradztwo lub krótkotrwałe odciążenie opiekunów.

W Polsce sytuacja jest podobna, choć inaczej nazwana. Rodzice dzieci z niepełnosprawnościami mogą liczyć na świadczenie pielęgnacyjne, dofinansowanie turnusów rehabilitacyjnych czy ulgę podatkową. W praktyce jednak te środki często nie wystarczają nawet na połowę kosztów terapii. W 2024 roku świadczenie pielęgnacyjne wynosiło ok. 2458 zł miesięcznie – kwotę, za którą trudno utrzymać rodzinę, gdy jedno z rodziców rezygnuje z pracy.

Nie brakuje różnic kulturowych. W Wielkiej Brytanii rozmowa o niepełnosprawności dziecka bywa częścią publicznego dyskursu – mówi się o niej otwarcie, choć nie zawsze z empatią. W Polsce temat ten często pozostaje w cieniu – z lęku przed oceną, stygmatyzacją lub zwykłym wstydem.

To, co łączy oba kraje, to poczucie niewystarczalności. System istnieje, ale nie chroni emocjonalnie. Wsparcie finansowe funkcjonuje, ale nie daje poczucia bezpieczeństwa. Prawdziwa ulga pojawia się dopiero wtedy, gdy rodzice trafiają na społeczność, która naprawdę rozumie ich codzienność.

Cisza po burzy – refleksja o tym, czego nie widać

Po medialnej burzy wokół Aarona i Talii pozostało coś więcej niż tylko plotkarskie nagłówki. Pozostała cisza – taka, którą znają wszyscy rodzice, gdy gasną światła, a dziecko w końcu zasypia po długim dniu.

Ta cisza jest jednocześnie ulgą i ciężarem. Bo w niej wracają pytania: czy robię wystarczająco dużo? czy moje dziecko kiedykolwiek będzie w pełni szczęśliwe? co się z nim stanie, gdy mnie zabraknie?

To właśnie te pytania, niewidoczne dla mediów, definiują życie tysięcy rodzin. Każdy rodzic dziecka z niepełnosprawnością, niezależnie od kraju, potrzebuje tego samego – poczucia, że nie jest sam.

W świecie, który goni za sensacją, warto przypomnieć, że najważniejsze historie dzieją się po cichu – w domach, przy łóżkach szpitalnych, w chwilach, gdy nikt nie patrzy. I że właśnie tam rodzi się prawdziwa odwaga.

Podsumowanie – pięć lekcji z historii Aarona i Talii

  1. Rodzicielstwo dzieci z niepełnosprawnościami to codzienność, nie heroizm. Każdy rodzic ma prawo do słabości.

  2. Media powinny relacjonować z wrażliwością. Żadne kliknięcie nie jest warte ludzkiego cierpienia.

  3. Systemy wsparcia istnieją, ale potrzebują reform. Pomoc finansowa to dopiero początek.

  4. Empatia jest realnym narzędziem zmiany społecznej. Słowo „rozumiem” potrafi być silniejsze niż zasiłek.

  5. Cisza i zrozumienie są formą wsparcia. Nie każdy ból trzeba komentować – czasem wystarczy być obok.

FAQ

Jakie wsparcie mogą uzyskać samotni rodzice dzieci z niepełnosprawnościami w Polsce?
Mogą ubiegać się o świadczenie pielęgnacyjne, zasiłek opiekuńczy, ulgę podatkową i dofinansowania z PFRON. W wielu miastach działają też lokalne grupy wsparcia i fundacje oferujące pomoc psychologiczną.

Czy warto mówić publicznie o życiu z niepełnosprawnością dziecka?
Tak – jeśli to pomaga budować świadomość i wspólnotę. Ważne jednak, by zachować granice prywatności i chronić dobro dziecka.

Jak reagować, gdy media przekrzywiają prywatne historie?
Zachować spokój, nie wdawać się w publiczne spory i szukać wsparcia wśród bliskich lub organizacji pomocowych. Cisza bywa silniejsza niż najgłośniejszy komentarz.

Gdzie szukać pomocy emocjonalnej dla rodziców w kryzysie?
W Polsce warto skontaktować się z fundacjami: Avalon, Dzieciom Zdążyć z Pomocą, Fundacja Aktywizacja. W Wielkiej Brytanii – Carers UK lub Contact for Families.

Dołącz do rozmowy – podziel się swoją opinią lub doświadczeniem w komentarzu.
Twoje słowa mogą dać komuś siłę, której dziś potrzebuje.

Źródła

  1. Mirror – Aaron Chalmers’ ex Talia Oatway opens up on solo parenting their disabled son – opis kontekstu i cytaty z wypowiedzi Talii.

  2. The Sun – Talia Oatway reveals she’s solo parenting Oakley – szczegóły dotyczące opieki nad synem.

  3. 112.ua – Aaron Chalmers ex Talia slams Geordie Shore star – analiza medialnego konfliktu.

  4. The Sun – Geordie Shore’s Aaron Chalmers’ son hospitalised – informacje o stanie zdrowia dziecka.

  5. Tyla – Aaron Chalmers deletes video defending himself – relacja o usuniętym wideo i reakcji opinii publicznej.

  6. Yahoo News UK – Son of Geordie Shore’s Aaron Chalmers born with health issues – potwierdzenie informacji o stanie zdrowia dziecka.

Świadczenie wspierające a świadczenie pielęgnacyjne – co się zmienia i jak nie stracić pomocy?

Opiekun pchający starszego mężczyznę na wózku inwalidzkim przed budynkiem mieszkalnym.
Opiekun pchający starszego mężczyznę na wózku inwalidzkim przed budynkiem mieszkalnym.

Od 2024 roku w systemie pomocy dla osób z niepełnosprawnościami zaszły jedne z największych zmian od lat. Wprowadzono nowe świadczenie wspierające, które w założeniu ma stopniowo zastąpić dotychczasowe świadczenie pielęgnacyjne. Wiele rodzin zastanawia się jednak, jak te dwa świadczenia różnią się między sobą, kto może je otrzymać i – co najważniejsze – czy można z nich korzystać jednocześnie. Ten poradnik w prosty sposób wyjaśnia najważniejsze zasady i pomaga uniknąć błędnych decyzji.

Czym jest świadczenie wspierające i komu przysługuje

Świadczenie wspierające to nowy rodzaj pomocy finansowej, wprowadzony ustawą z 7 lipca 2023 roku. Jest przeznaczone dla osób dorosłych z niepełnosprawnościami, które wymagają stałego wsparcia w codziennym funkcjonowaniu. W przeciwieństwie do świadczenia pielęgnacyjnego, które trafiało do opiekuna, świadczenie wspierające wypłacane jest bezpośrednio osobie z niepełnosprawnością.

Prawo do tego świadczenia ustala się na podstawie decyzji o tzw. poziomie potrzeby wsparcia. Ocenia go wojewódzki zespół ds. orzekania o niepełnosprawności. Aby ubiegać się o świadczenie, trzeba mieć co najmniej 70 punktów w tej skali.

Świadczenie wspierające wypłaca Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Wysokość zależy od liczby przyznanych punktów i wynosi od 40 do 220 procent renty socjalnej. W praktyce oznacza to, że osoba o najwyższym poziomie potrzeby wsparcia może otrzymywać nawet ponad 5000 zł miesięcznie brutto.

Harmonogram wprowadzania świadczenia wspierającego

Wprowadzenie nowego świadczenia odbywa się etapami. W 2024 roku mogą je otrzymać osoby, które w decyzji mają od 87 do 100 punktów. W 2025 roku dołączą osoby z poziomem od 78 do 86 punktów, a w 2026 roku – osoby z wynikiem od 70 do 77 punktów. Dzięki temu system jest wdrażany stopniowo i administracja ma czas na dostosowanie procedur.

Co istotne, świadczenie wspierające nie zastępuje automatycznie świadczenia pielęgnacyjnego. To osoba z niepełnosprawnością decyduje, czy złożyć wniosek o nowe świadczenie. W momencie, gdy to zrobi i otrzyma decyzję pozytywną, opiekun traci prawo do świadczenia pielęgnacyjnego – ale tylko wtedy, gdy wcześniej je pobierał w związku z opieką nad tą właśnie osobą.

Świadczenie pielęgnacyjne – komu nadal przysługuje

Świadczenie pielęgnacyjne funkcjonuje od wielu lat i wciąż przysługuje tym opiekunom, którzy zrezygnowali z pracy, aby zajmować się osobą z niepełnosprawnością. W 2025 roku jego wysokość wynosi 3386 zł miesięcznie. ZUS lub gmina opłaca też składki na ubezpieczenia emerytalne i zdrowotne za opiekuna.

Nie wszyscy jednak wiedzą, że to świadczenie jest powoli wygaszane. Oznacza to, że osoby, które już je pobierają, mogą kontynuować, ale nowe wnioski nie zawsze będą rozpatrywane pozytywnie – zwłaszcza jeśli osoba z niepełnosprawnością spełnia kryteria dla świadczenia wspierającego.

W praktyce więc świadczenie pielęgnacyjne staje się rozwiązaniem przejściowym, a w przyszłości jego funkcję ma przejąć system świadczenia wspierającego.

Czy można łączyć świadczenie wspierające i pielęgnacyjne?

To jedno z najczęstszych pytań, jakie trafiają do urzędów i organizacji wspierających rodziny. Odpowiedź jest niestety jednoznaczna – nie można pobierać obu świadczeń jednocześnie.

Jeśli osoba z niepełnosprawnością zdecyduje się wystąpić o świadczenie wspierające i otrzyma pozytywną decyzję, jej opiekun automatycznie traci prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Wynika to z faktu, że nowe świadczenie ma bezpośrednio wspierać osobę z niepełnosprawnością finansowo, zamiast wynagradzać opiekuna za utracone dochody.

Nie oznacza to jednak, że rodzina zostaje bez środków. Po prostu zmienia się mechanizm ich przekazywania – z opiekuna na osobę, której potrzebne jest wsparcie.

Jak przejść z jednego świadczenia na drugie

Rodzina, która zdecyduje się na zmianę, powinna dokładnie przemyśleć moment przejścia. Złożenie wniosku o świadczenie wspierające oznacza bowiem rezygnację z pielęgnacyjnego dopiero w chwili, gdy decyzja stanie się prawomocna.

Jeśli osoba z niepełnosprawnością złoży wniosek do ZUS i otrzyma decyzję o przyznaniu świadczenia wspierającego, wypłata dla opiekuna ustaje z końcem miesiąca poprzedzającego przyznanie nowego świadczenia. Dlatego warto pilnować, by nie powstała luka między wypłatami.

Najczęstsze wątpliwości i błędy przy wyborze

Wielu opiekunów zastanawia się, co jest bardziej opłacalne. Nie ma jednej odpowiedzi – wszystko zależy od indywidualnej sytuacji.

Jeśli osoba z niepełnosprawnością ma wysoki poziom potrzeby wsparcia, świadczenie wspierające może okazać się korzystniejsze finansowo. Jeśli jednak osoba ta ma niższy poziom punktów lub nie zdążyła jeszcze uzyskać decyzji, bezpieczniej jest kontynuować pobieranie świadczenia pielęgnacyjnego.

Częstym błędem jest składanie wniosków równocześnie – wtedy może dojść do wstrzymania wypłat. Warto pamiętać, że każde świadczenie ma odrębne kryteria i instytucje, które je przyznają.

Przykład z życia – mama i dorosły syn z niepełnosprawnością

Pani Anna od 10 lat opiekuje się swoim dorosłym synem, który ma znaczny stopień niepełnosprawności. Do tej pory pobierała świadczenie pielęgnacyjne. Gdy pojawiły się informacje o nowym świadczeniu wspierającym, zaczęła zastanawiać się, co będzie lepsze.

Syn Anny otrzymał 88 punktów w ocenie potrzeby wsparcia, co oznaczało możliwość uzyskania świadczenia wspierającego już w 2024 roku. Po rozmowie z pracownikiem ZUS zdecydowali się złożyć wniosek. Od momentu przyznania nowego świadczenia pani Anna przestała pobierać pielęgnacyjne, ale jej syn zaczął otrzymywać 4200 zł miesięcznie – co w ich przypadku okazało się bardziej korzystne.

Co dalej ze specjalnym zasiłkiem opiekuńczym

Specjalny zasiłek opiekuńczy, który kiedyś przysługiwał osobom pracującym i jednocześnie opiekującym się bliskimi, jest stopniowo likwidowany. W jego miejsce system świadczenia wspierającego i zasiłków uzupełniających ma tworzyć bardziej spójny model wsparcia.

Dla rodzin oznacza to konieczność bieżącego śledzenia zmian – zwłaszcza że kolejne etapy reformy planowane są do 2026 roku.

Gdzie szukać informacji i pomocy

Najlepszym źródłem aktualnych danych są ośrodki pomocy społecznej, Zakład Ubezpieczeń Społecznych oraz portale urzędowe, takie jak gov.pl. Warto też korzystać z lokalnych stron OPS-ów i serwisów informacyjnych, np. Infor.pl czy NaszOPS.pl, które regularnie publikują interpretacje przepisów i przykłady.

Podsumowanie – 5 rzeczy, które warto zapamiętać

  1. Nie można pobierać świadczenia wspierającego i pielęgnacyjnego jednocześnie.

  2. Wybór odpowiedniego świadczenia zależy od sytuacji osoby z niepełnosprawnością.

  3. Nowe przepisy wprowadza się etapami do 2026 roku.

  4. Świadczenie wspierające wypłacane jest osobie z niepełnosprawnością, a nie opiekunowi.

  5. Zanim złożysz wniosek, upewnij się, że posiadasz decyzję o poziomie potrzeby wsparcia.

Dołącz do rozmowy

Jak Twoja rodzina ocenia nowe przepisy? Czy ktoś z Twoich bliskich skorzystał już ze świadczenia wspierającego? Podziel się w komentarzu swoimi doświadczeniami – wspólnie możemy pomóc innym zrozumieć te zmiany i lepiej się do nich przygotować.

FAQ

Czy można łączyć świadczenie wspierające z pielęgnacyjnym?
Nie. Otrzymanie świadczenia wspierającego przez osobę z niepełnosprawnością automatycznie wyklucza prawo do świadczenia pielęgnacyjnego dla opiekuna.

Czy osoba niepełnosprawna może sama zdecydować, które świadczenie wybrać?
Tak, decyzja należy do niej. To osoba z niepełnosprawnością składa wniosek o świadczenie wspierające.

Czy można wrócić do świadczenia pielęgnacyjnego po rezygnacji?
Nie ma takiej możliwości. Wybór świadczenia wspierającego jest ostateczny w danym okresie.

Kiedy warto poczekać z decyzją?
Jeśli osoba z niepełnosprawnością nie ma jeszcze decyzji o poziomie potrzeby wsparcia, lepiej wstrzymać się z rezygnacją ze świadczenia pielęgnacyjnego, aby nie stracić ciągłości pomocy.

Źródła

  1. Infor.pl – „Czy, gdyby tato wystąpił po świadczenie wspierające…” – przykład sytuacji rodzinnej i wyjaśnienie, że świadczeń nie można łączyć.

  2. Infor.pl – „2026: co ze starym świadczeniem pielęgnacyjnym…” – informacje o wysokości świadczenia i planowanych zmianach w 2026 roku.

  3. Infor.pl – „Świadczenie wspierające albo pielęgnacyjne – opiekunowie pytają o zmianę” – porównanie zasad przyznawania obu świadczeń.

  4. NaszOPS.pl – „Przypominamy świadczenie wspierające” – harmonogram i progi punktowe świadczenia wspierającego.

Rodzicielstwo bez barier: jak zmienia się spojrzenie na mamy i ojców z niepełnosprawnościami

Kobieta w ciąży na wózku inwalidzkim podczas rozmowy z lekarzem

Czy społeczeństwo jest gotowe, by zobaczyć w osobie z niepełnosprawnością po prostu mamę lub tatę – a nie kogoś „niezdolnego do opieki”? Przez lata rodzicielstwo z niepełnosprawnością było tematem, o którym mówiono szeptem. Dziś coraz więcej osób otwarcie opowiada o swojej codzienności, walcząc nie tylko z barierami architektonicznymi, ale też z uprzedzeniami.
Imiona i szczegóły historii bohaterów zostały zmienione, by chronić ich prywatność. Reportaż powstał na podstawie autentycznych doświadczeń rodziców z niepełnosprawnościami.

Zmiana w świadomości społecznej – koniec szoku na widok rodzica z niepełnosprawnością

Jeszcze dekadę temu widok taty na wózku, który prowadzi dziecko do przedszkola, wzbudzał sensację. Dziś coraz częściej spotyka się uśmiech, nie zdziwienie. Zmiana nie przyszła jednak z dnia na dzień – była wynikiem setek małych kroków, rozmów i artykułów, które pokazywały, że rodzicielstwo i niepełnosprawność nie wykluczają się nawzajem.

Marta, niesłysząca mama dwojga dzieci, wspomina moment, gdy po raz pierwszy pojawiła się z córką na szkolnym zebraniu. „Na początku wszyscy patrzyli z ciekawością. Dziś, gdy nauczycielka pokazuje prezentację, wie, że musi też napisać najważniejsze punkty. To drobiazg, ale dla mnie ogromna różnica” – mówi kobieta.

Coraz częściej osoby z niepełnosprawnościami są widoczne w przestrzeni publicznej nie tylko jako odbiorcy wsparcia, ale też jako aktywni rodzice. Dzięki mediom społecznościowym i fundacjom temat przestaje być tabu.
Jak podkreślają eksperci, w Polsce powoli kończy się przyzwolenie na zadawanie krzywdzących pytań w stylu: „A kto zajmie się dzieckiem, jeśli nie będziesz mogła wstać z łóżka?”. To oznaka dojrzewania społecznej empatii.

Ojcostwo po swojemu – mężczyźni z niepełnosprawnościami o byciu tatą

Zarówno badania, jak i rozmowy z ojcami pokazują, że ich największym wyzwaniem nie jest sama niepełnosprawność, lecz stereotyp. Wciąż funkcjonuje przekonanie, że mężczyzna z ograniczeniami fizycznymi nie może być „aktywnym” ojcem. Tymczasem rzeczywistość jest zupełnie inna.

Paweł, który porusza się o kulach, mówi: „Nie biegam za piłką, ale jestem mistrzem w budowaniu torów z klocków. Mój syn uwielbia, gdy wymyślam historie o kosmosie. Nasze wspólne zabawy są inne – nie gorsze”.

Ojcowie z niepełnosprawnościami często uczą dzieci empatii, cierpliwości i szacunku do różnic. Jak pokazują dane organizacji społecznych, w takich rodzinach więź emocjonalna bywa szczególnie silna. Ojcowie angażują się w wychowanie na równi z matkami, choć często muszą przełamywać niedostosowanie przestrzeni – windy, chodniki, place zabaw, które wciąż bywają poza zasięgiem.

Wielu z nich wspomina też o pozytywnej roli partnerki. „Moja żona nigdy nie traktowała mnie jak kogoś, komu trzeba pomagać. Zawsze mówiła: jesteśmy zespołem. To nasz największy kapitał” – mówi inny rozmówca.
To zdanie mogłoby być mottem setek podobnych historii.

Prawo i system – wsparcie, które często istnieje tylko na papierze

Gdy przyjrzeć się przepisom, można odnieść wrażenie, że Polska zapewnia rodzicom z niepełnosprawnościami rozbudowaną pomoc. Istnieją świadczenia, programy asystenckie, dofinansowania na sprzęt czy usługi opiekuńcze. Jednak w praktyce korzystanie z nich przypomina bieg z przeszkodami.

Z raportów organizacji pozarządowych wynika, że kluczowy problem to brak spójności systemu. Wsparcie jest rozproszone między różne instytucje, a kryteria przyznawania pomocy bywają niejasne. Dla osoby, która dopiero spodziewa się dziecka, to ogromne obciążenie psychiczne.

Przykładem jest historia Anny – niewidomej przyszłej mamy. Zanim uzyskała dofinansowanie na wózek dziecięcy z udogodnieniami, minęły trzy miesiące. „Czułam się, jakbym musiała udowadniać, że naprawdę zamierzam być dobrą matką” – wspomina.
Jej przypadek nie jest wyjątkiem. Fundacje, takie jak Avalon, pomagają w wypełnianiu wniosków, ale brakuje systemowych rozwiązań, które uwzględniałyby potrzeby rodziców z niepełnosprawnościami od samego początku – np. w programach prenatalnych czy opiece poporodowej.

Państwo deklaruje inkluzyjność, ale praktyka pokazuje, że wiele kobiet i mężczyzn nadal musi walczyć o swoje prawo do rodzicielstwa. Pomoc często zależy od miejsca zamieszkania – w dużych miastach łatwiej znaleźć dostępnych lekarzy, asystentów czy przedszkola.

Między miłością a walką – codzienność rodzin z niepełnosprawnościami

Codzienność tych rodzin to mieszanka czułości i organizacyjnej logistyki. Nie chodzi o heroizm, lecz o codzienne decyzje – jak przewinąć dziecko, kiedy dłoń odmawia posłuszeństwa, jak pójść na spacer po chodniku bez zjazdu, jak wytłumaczyć w sklepie, że nie potrzebuje się litości.

Michał, tata z mózgowym porażeniem dziecięcym, mówi: „Najtrudniejsze są nie bariery fizyczne, ale spojrzenia. Kiedy wchodzę z wózkiem do sklepu, ludzie patrzą, jakbym robił coś niezwykłego. A ja po prostu kupuję pieluchy”.
Ta codzienność ma w sobie siłę i spokój. Dzieci wychowywane w takich domach często uczą się empatii szybciej niż ich rówieśnicy.

Historie te pokazują, że niepełnosprawność nie definiuje zdolności do miłości, cierpliwości czy odpowiedzialności. To społeczeństwo wciąż musi nauczyć się patrzeć szerzej. Rodzicielstwo z niepełnosprawnością to nie walka z losem, lecz z brakiem zrozumienia.

Społeczeństwo bardziej otwarte niż system

Paradoksalnie – to społeczeństwo zmienia się szybciej niż instytucje. W sieci coraz częściej pojawiają się profile rodziców, którzy dzielą się swoim życiem, inspirując innych. Dzięki nim rośnie świadomość, że rodzic z niepełnosprawnością to po prostu rodzic, a nie bohater czy ofiara.

Eksperci wskazują, że kluczowe jest ujednolicenie przepisów i stworzenie punktu kompleksowej pomocy – miejsca, w którym przyszły rodzic z niepełnosprawnością uzyska wsparcie psychologiczne, prawne i praktyczne. To inwestycja w równość i społeczną dojrzałość.

Zmiana już się dzieje – w rozmowach, w szkołach, na placach zabaw. Każde spojrzenie bez zdziwienia to mały krok ku normalności.

Podsumowanie: 5 myśli, które warto zabrać ze sobą

  • Rodzicielstwo z niepełnosprawnością to część ludzkiej różnorodności, nie wyjątek.

  • Największe bariery są wciąż mentalne, nie fizyczne.

  • Wsparcie systemowe powinno być realne, a nie deklaratywne.

  • Empatia to kompetencja społeczna, której możemy się nauczyć.

  • Każdy z nas może przyczynić się do zmiany, zaczynając od własnych reakcji.

FAQ

Czy osoba z niepełnosprawnością może adoptować dziecko?
Tak, prawo tego nie zabrania, o ile kandydat spełnia ogólne wymogi adopcyjne. Ostateczną decyzję podejmuje sąd rodzinny, oceniając zdolność do opieki.

Jakie wsparcie oferują organizacje pozarządowe?
Fundacje, takie jak Avalon, oferują doradztwo prawne, pomoc w uzyskaniu sprzętu i asystentów oraz wsparcie psychologiczne.

Jak reagować na stereotypy?
Najprościej – rozmową i spokojnym wyjaśnieniem. Warto też wspierać widzialność osób z niepełnosprawnościami w przestrzeni publicznej.

Jakie zmiany systemowe są potrzebne?
Uproszczenie procedur, dostępność asystentów i edukacja urzędników – to kluczowe obszary wskazywane przez organizacje społeczne.

Zachęta do czytelników

Każdy z nas może coś zmienić – czasem wystarczy zrozumienie i brak zdziwienia.
A Ty co o tym myślisz? Podziel się swoją opinią lub doświadczeniem w komentarzu. Twoje słowa mogą pomóc komuś poczuć, że nie jest sam.

Źródła

Niewidzialni bohaterowie wojny: życie osób z niepełnosprawnościami w Charkowie

Kobieta na wózku na ulicy w zniszczonym mieście.

Kiedy w Charkowie rozlega się syrena przeciwlotnicza, Oksana ma zaledwie chwilę, by przygotować się na to, co może nadejść. Mieszka na parterze, ale nawet kilka stopni prowadzących do wyjścia to przeszkoda nie do pokonania bez pomocy. Winda nigdy tu nie istniała. Sąsiedzi pomagają, kiedy mogą – czasem schodzą po nią, by znieść wózek do piwnicy. Czasem nie ma nikogo. Wtedy Oksana zostaje przy oknie, nasłuchując, skąd nadlatują samoloty.

Ten obraz powtarza się w setkach domów w całej Ukrainie. Wojna, która miała trwać kilka dni, dla osób z niepełnosprawnościami stała się codzienną walką o przetrwanie – w świecie bez leków, bez terapii i często bez drugiego człowieka.

Gdy syreny wyją – czas działa przeciwko nim

Według organizacji humanitarnych, osoby z niepełnosprawnościami i chorobami przewlekłymi należą do najbardziej zagrożonych w czasie bombardowań. W wielu miastach nie mają dokąd uciekać. Schrony są nieprzystosowane, a transport ewakuacyjny rzadko uwzględnia potrzeby osób o ograniczonej mobilności.

Jak podkreśla cytowany przez KAI przedstawiciel ukraińskiej organizacji pomocowej, „dla wielu osób z niepełnosprawnościami ewakuacja jest po prostu niemożliwa – nawet jeśli chcą wyjechać, nie ma kto ich zabrać”.

Wielu z nich pozostaje w domach, licząc na pomoc sąsiadów lub wolontariuszy. Oksana nie może samodzielnie zejść do schronu, więc uczy się rozpoznawać kierunek dźwięku syreny i planuje każdy ruch, by w razie potrzeby znaleźć bezpieczniejsze miejsce w mieszkaniu. W nocy śpi w ubraniu, bo nigdy nie wiadomo, kiedy znów trzeba będzie reagować.

Życie w schronach i piwnicach – samotność zamiast bezpieczeństwa

Raport Amnesty International pokazuje, że dla osób starszych i z niepełnosprawnościami schron nie zawsze jest miejscem ratunku. Często to zimne, wilgotne piwnice bez toalet, światła i dostępu do lekarstw.

W Charkowie, jednym z najciężej bombardowanych miast, wiele osób nie ma siły ani środków, by uciec. Organizacje humanitarne wspominają o przypadkach, gdy ludzie przez tygodnie nie wychodzili z piwnic. Oksana spędza część nocy w schronie, gdy sąsiedzi pomagają jej tam zjechać. Kiedy zostaje sama, przeczekuje alarmy w mieszkaniu. Mówi, że przestała odróżniać dzień od nocy – jedynym światłem jest płomień świecy.

Nie chodzi tylko o brak fizycznego bezpieczeństwa. Wojna odcina ludzi od świata – od głosu, który daje poczucie, że ktoś jeszcze o nich pamięta. Amnesty International wprost pisze, że „państwo ukraińskie i społeczność międzynarodowa zbyt długo ignorowały potrzeby tych, którzy nie mogą sami się ewakuować”.

Nie mogę uciec, więc uczę się żyć z wojną

Jak relacjonuje portal Noizz, wiele osób z niepełnosprawnościami postanowiło zostać. Nie dlatego, że się nie boją – po prostu nie mają wyboru. Dla niektórych podróż to ryzyko życia, dla innych utrata jedynego miejsca, które znają.

W jednym z wywiadów młody mężczyzna poruszający się na wózku opowiada: „Nie uciekłem, bo nie mogę. Ale wokół mnie są ludzie, którzy pomagają. Dają mi jedzenie, wynoszą na zewnątrz, kiedy trzeba. Wojna uczy pokory – i tego, że nikt nie przetrwa sam”.

W Charkowie Oksana również znalazła wsparcie. Wolontariusze przynoszą jej wodę i środki higieniczne, czasem przynoszą też wiadomości – te dobre i te złe. Dzięki nim wie, że gdzieś w Polsce ktoś pomaga takim jak ona.

Granica jako próg nadziei – uchodźcy z niepełnosprawnościami w Polsce

Nie wszyscy mogli zostać. Część osób z niepełnosprawnościami dotarła do granicy i znalazła schronienie w Polsce. Jednak – jak zwraca uwagę Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich – system pomocy nie zawsze nadąża za ich potrzebami.

Procedury orzekania o niepełnosprawności różnią się w obu krajach, co utrudnia dostęp do świadczeń i sprzętu rehabilitacyjnego. W odpowiedzi na interwencję RPO Ministerstwo Rodziny i Polityki Społecznej zapowiedziało uproszczenie zasad. W komunikacie ministerstwa podkreślono, że „Polska nie zostawi osób z niepełnosprawnościami bez wsparcia”.

Dla wielu uchodźców z Ukrainy Polska stała się miejscem, gdzie po raz pierwszy poczuli się zauważeni. Oksana marzy, że kiedyś też tam trafi. Na razie nie może wyjechać – wózek się zepsuł, a drogi wokół jej bloku są zaminowane.

Solidarność, która nie zna granic

Mimo ogromu cierpienia, wojna ujawniła też niezwykłą solidarność. W całej Ukrainie i poza jej granicami powstały setki inicjatyw pomagających osobom z niepełnosprawnościami. Jedni organizują transport medyczny, inni tworzą sieci wsparcia online, by osoby w odciętych miejscowościach wiedziały, że nie są same.

Wolontariusze mówią, że najtrudniejsze nie jest dostarczenie jedzenia, ale podtrzymanie nadziei. Dla Oksany każde odwiedziny to dowód, że ktoś o niej pamięta. Uśmiecha się, gdy słyszy, że w Polsce dzieci zbierają środki na wózki dla uchodźców. „To daje siłę” – mówi.

Głos, którego nie wolno zagłuszyć

Osoby z niepełnosprawnościami w Ukrainie to nie tylko ofiary wojny. To ludzie, którzy codziennie walczą o przetrwanie – bez hałasu, bez rozgłosu, z cichą determinacją.

Oksana nie wie, jak długo potrwa wojna, ale wie jedno – nie może się poddać. Jej życie stało się symbolem odwagi, której nie widać w relacjach z frontu, ale którą nosi w sobie tysiące osób w podobnej sytuacji.

Podsumowanie – o czym nie wolno zapomnieć

  • W czasie wojny osoby z niepełnosprawnościami są szczególnie narażone.

  • Potrzebują nie tylko schronienia, ale też dostępu do leków, terapii i informacji.

  • Wsparcie wolontariuszy i organizacji społecznych jest dla nich kluczowe.

  • Solidarność przekracza granice – pomaga im przetrwać najtrudniejsze chwile.

FAQ

1. Jakie są największe potrzeby osób z niepełnosprawnościami w Ukrainie?
Przede wszystkim dostęp do bezpiecznych schronów, leków i opieki medycznej. Brakuje też sprzętu rehabilitacyjnego i wsparcia psychologicznego.

2. Czy Polska pomaga uchodźcom z niepełnosprawnościami?
Tak. Wiele instytucji, w tym RPO i MRiPS, podejmuje działania ułatwiające uzyskanie wsparcia i świadczeń dla osób z niepełnosprawnościami z Ukrainy.

3. Jak można pomóc?
Najprościej – poprzez wsparcie organizacji humanitarnych działających w Ukrainie i Polsce. Nawet drobna darowizna lub przekazanie sprzętu może uratować komuś życie.

Źródła

  1. Onet / KAI – Ukraina: osoby chore i z niepełnosprawnościami najbardziej zagrożone bombardowaniami

  2. Noizz – Wojna w Ukrainie: jak radzą sobie osoby z niepełnosprawnościami

  3. Amnesty International – Raport „Żyjąc w zapomnieniu”

  4. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich – Pomoc uchodźcom z niepełnosprawnościami

Jeśli ten temat Cię poruszył – napisz komentarz.
Podziel się swoją refleksją, wsparciem lub doświadczeniem. Twój głos może być częścią solidarności, która nie zna granic.

Pay with Paypal
Sub Total:
Total:

Wprowadź swoją nazwę użytkownika lub adres e-mail. Otrzymasz link do utworzenia nowego hasła e-mailem.

Loading
Podany numer nie będzie nigdzie widoczny i jest potrzebny wyłącznie do weryfikacji Twojego konta. Na podany numer przyjdzie SMS z kodem weryfikacyjnym. Numer należy podać bez spacji i kresek, w formie ciągłej.

Hasło musi zawierać co najmniej:

Captcha: